Josu Landa poetarentzako txatalak

Laburpena

Artikulu honetan Josu Landaren obra poetikoa lirikaren krisi historiko garaikidearen esparruan berrirakurtzea proposatzen da, ulertuz krisi hori, batetik, postabangoardiaren eta, bestetik, modernitatearen eta postmodernitatearen arteko tentsio ebatzi gabearen oinordetza dela. 1970eko eta 1980ko hamarkadetan argitaratzen hasi ziren poeten arteko belaunaldikoa da Landa, eta tradizioaren kontzientzia kritikoari zein poemaren exijentzia formalari uko egiten ez dion erresistentzia lirikoa hezurmamitzen du. Gaur egun gailentzen diren gehiegizko ekoizpen poetikoaren eta akritikotasunaren aurrean, Landaren idazkerak “poeta pentsalarien tradizioa”ri jarraitzen dio, zeinaren arabera poesia jakintza mota bat ere baden. Artikuluak bereziki aztertzen du behin eta berriz ekite lirikoaren kontzeptua, printzipio estetiko eta etiko gisa, baita metaforak eta irudiak poeman duten ezinbesteko rola ere, sakratua denaren dimentsioa mantentzen duten murrizketa semantikoko baliabideena, alegia. Treno a la mujer que se fue con el tiempo eta antzeko obrak Latinoamerikako XX. mendeko poesia handiarekin solasean irakurri dira, erakusteko Landaren lanean galeraren esperientzia, memoria historikoa eta lirikaren estatutuari buruzko hausnarrak bat egiten dutela argitasun formal eta kontzeptual handiko bere idazkeraren bidez.