Entzutea eta zarata dira soinu-pertzepzioaren bi muturrak, eta paradoxikoki, zirkuitulaburra izatera jotzen dute. Bi poloak aldi berean komunikatzen eta inkomunikatzen dira, eta, ondorioz, zenbat eta zarata handiagoa, orduan eta komunikazio-seinale txikiagoa aurkitzen dugu. Gai hori soinu-sorkuntzaren praktikatik edo ikuspegi sozial batetik landu daiteke, inplikazio ugarirekin: zarata presentzia garrantzitsu gisa edo ke-gortina gisa aurkezten zaigu errealitate neurtu baten aurrean.